بالهای عباس

آسمان تکیه به دستهای تو دارد

                               عباس

دست هایش

به دست هایش که رسید مداد رنگی را محکم فشار داد

                                            و زیر لب گفت :«دیگه هیچکی نمیتونه دستاتو ببره»

شب عاشورا

خم شد

چیزی از زمین برداشت.

باز خم شد.

چیزی از زمین برداشت.

دوباره و چند باره.

نزدیک رفتم به پرسش.

نگاه کرد به آتش های فراوان سپاه  دشمن.

فرمود:"فردا کودکانم در این بیابان ، بی پناه می دوند."

دستانش پر بود از خارهای بیابان.

       

شب عاشورا بود.